کاش روشنی شبهایم می شدی!

به یاد فروغ فرخزاد

ستاره — Sat, 12 May 2012 10:17:42 GMT

شعرهای فروغ رو با وجود غم زیادی که دارن دوست دارم...خیلی به دلم میشینه...وقتی بچه بودم خاله ام یه کتاب شعری داشت که شعر های شاعرای مختلف با هم توش بود.یکی از شعر هایی که خیلی ازش خوشم میومد این شعر فروغ بود.اون موقع زیاد معنیش رو نمی فهمیدم ولی از آهنگ شعرش خوشم میومد...دیروز اتفاقی دوباره همون شعرو دیدم ...

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایهء سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام می کشد

شعر کامل در ادامه مطلب

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها، ز ابرها، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

به روی گاهواره های شعر من نگاه کن

تو می دمی و آفتاب می شود

خوشحالم!

ستاره — Sat, 12 May 2012 10:04:40 GMT

2 هفته دیگه کلاسام تموم میشه...آخیش...چه حس ملسی...هم خوشحالم هم ناراحت...البته بیشتر که فکر می کنم می بینم خوشحالیش بیشتره!...اول که کارشناسی قبول شدم از سختی این دو سال خیلی می ترسیدم...چه جوری هم درس بخونم هم کار کنم...دلم نمیومد قید کارو بزنم...آخه خیلی از دوستام بیکار بودن و در بدر دنبال کار می گشتن...من شانس آورده بودم که استخدام شده بودم...پیش خودم میگفتم این دو سال کارشناسی جز سختترین روزای زندگیم میشه...ولی به اون سختی که فکر می کردم نبود...خدا یه چیزی میدونست که گفت : فان مع العسر یسراً، ان مع العسر یسرا...

شعر با شیر ولرم...!

ستاره — Sun, 15 Apr 2012 17:12:57 GMT

در تقابل اند...

شیرینی بیسکویت در دهانم...

با...

تلخی غم سینه ام...

پ.ن :غروبی سری به وبلاگ آقای حسن آذری زدم.(sepidedamvalimoo.blogfa.com) انقدر شعرهاش قشنگ بود که منو هم جو گرفت شعر از خودم در وکردم!!!( البت شاید نشه اسمش رو شعر گذاشت)

داشتم شیر ولرم با بیسکویت می خوردم...دومین بیسکویت رو زدم تو شیر و سریع قبل اینکه شل بشه بیفته گذاشتمش تو دهنم...همون لحظه یادش افتادم...آخرین باری که دیدمش دیروز بود...چشمای قهوه ای اش هنوز جلوی چشممه...لبخندش که با سخاوت تموم به صورتم هدیه کرده بود... 2ماهه که باهاش کلاس دارم و از دو هفته قبل بود که حرکاتش و نگاهش تغییر کرده...نکنه باز دارم گول دلم رو میخورم؟!...همون لحظه بود که شیرینی بیسکویته تو گلوم ماسید...غم همه وجودم رو گرفت...بزور بیسکویته رو قورت دادم و همون لحظه این (مثلا!!!) شعره به ذهنم رسید...بسوزه پدرش!!!

پ.ن 2: راستی شعر های خیلی قشنگی از آقای حسن آذری تو وبلاگش خوندم...خیلی چسبید...مثله نون سنگک داغ با پنیر(!) بهم چسبید....مخصوصا این شعرش:

کاش یادم می ماند

با همان انگشتی که ماشه را می چکانند

ماه را نشان نمی دادم

لابد برای همین است

که هرچه شماره ات را می گیرم

-گفتم که آقا،اشتباه گرفته اید

دلم می خواهد عزیزم

دلم می خواهد

تمام تلفن های جهان را

تو برداری

برداری که نگویم خسته ام

یا نگویم که جهان

چمدانیست روی دوشم

بی که در ایستگاهی زمین گذاشته باشم اش

بگویم که:ای ‏،به لطف شما

هستیم،زنده مانده ایم

اصلا میان ((ماندن ))و ((در ماندن))

یک ((در ))بسته مگر فاصله نیست؟

دلم می خواهد عزیزم

دلم می خواهد

به هر دری که می کوبم

پشت اش تو منتظر ایستاده باشی.

به یاد مادربزرگم و به یاد سالهایی که پس از باران گذشت

ستاره — Sun, 15 Apr 2012 15:31:24 GMT

امروز وقتی به وبلاگ یک ماما با چکمه های سفید (مستانه عزیز) و وبلاگ گیله مرد سر زدم،دیدم خبر فوت فریدون پوررضا خواننده تیتراژ پس از باران رو گذاشتن،به لطف مستانه عزیز آهنگ رو دانلود کردم.موقع گوش دادن بهش ناخودآگاه اشک از چشمام سرازیر شد،یاد مادربزرگم افتادم که با هم سریال پس از باران رو نگاه می کردیم.حالا یه چند سالی میشه که رفته و دلم براش خیلی تنگه...بی بی جون دلم برات تنگه.......سریال پس از باران رو خیلی دوست داشتم.نمی دونم چرا اون موقع خودم رو جای شخصیت خانم کوچیک میذاشتم...واقعا جای همچین سریال هایی الان خالیه....خدا روح آقای پوررضا رو قرین رحمت خودش بکنه...با اینکه سالها گذشته ولی هنوز صداش منو بر میگردونه به آغوش مادربزرگم...خدایا همه رفتگان رو بیامرز...

معجزه ای که از نزدیک دیدم!!

ستاره — Wed, 16 Nov 2011 17:55:58 GMT

چندروز پیش تو بیمارستان از پانسیون داشتم میرفتم سمت آزمایشگاه که یه مرد وزنی توجهم رو جلب کردن.قیافه شون خیلی برام آشنا بود...یادم اومد...دقیقا یکسال قبل آبان ماه بود...من چندروزی از شروع بکارم میگذشت...ساعت 10 شب بود که پذیرشمون زنگ زد پانسیون که بیا یه آزمایش داری...رفتم تو اتاق بستری دیدم یه مرد بلندقد لاغر رو تخت دراز کشیده...زنش هم کنارش ایستاده...رنگی به رخسار نداشت زرد زرد بود مو و ابرو و مژه هم نداشت...دوست پرستارم زیرگوشی بهم گفت:سرطان بیضه داره...میگن 2-3ماه بیشتر دیگه زنده نمیمونه...خیلی ناراحت شدم...دکتر براش CBC نوشته بود...با چه بدبختی ازش 2 سی سی خون گرفتم...رگهاش انقدر ضعیف بود که انگار ی اصلا خون جریان نداره...خلاصه جیگرم کباب شد.دلم برای خودش وزنش خیلی سوخت.اول جوونی همچین چیزی بگیری و امیدی به زنده موندنت نباشه.........حالا فکر کن همون مرد رو یکسال بعد ببینی با موهای مشکی و لپ قرمز..سرحال..خوشحال...زمین تا آسمون با مردی که پارسال دیده بودم فرق داشت.انگار نه انگار که یه روزی همچین مریضی سختی داشته و همه ازش قطع امید کردن...انگاری معجزه خدا رو از نزدیک میدیدم.خدایا آخه تو چقدر بزرگی!!!!!.....دوست دارم خداجون

آزمایشگاه هم سوژه خنده بازار شده...!!!

ستاره — Mon, 29 Aug 2011 09:23:07 GMT

چند شب پیش داشتم خنده بازار می دیدم،یه جایی تو فیلم راجع به مردی بود که تو بیمارستان بستری شده و دکتر بهش میگه تو 3 ماه دیگه می میری.بعد سه ماه و 1 روز بعد رو نشون میدن که طرف هنوز زنده است و دکتر دوباره میاد بالا سرش بهش میگه تو دو ماه دیگه هم زنده ای.همین طور قضیه چند بار تکرار میشه.تا اینکه دکتر بهش میگه تو فردا میمیری، اینم صورتحسابت،برو پرداخت کن.طرف هم از غصه جلو چشم دکترخودش رو از از پنجره اتاقش که که تو طبقه صدوخورده ای هست پرت می کنه پایین.تا الان این همه براتون داستان تعریف کردم که اینو بگم : در صحنه پایان فیلم،جایی که دکتر داره پرت شدن مریض رو می بینه،خانم پرستار محترم وارد داستان میشه و اون دیالوگ مسخره ای که نباید بگه رو میگه : ا...آقای دکتر...آزمایشگاه اشتباه کرده...جواب آزمایش واسه مریض اتاق بغلیه!!!!...بهمین سادگی و بهمین خوشمزگی صحت کار تمام آزمایشگاه های دنیا رو زیر سوال بردن!!!!...چقدر راحت!!!...صدا و سیمای عزیز از تلاشی که برای فرهنگ سازی در جامع انجام میدید واقعا کمال تشکر رو دارم.هیچ آزمایشگاهی نباید جلوی این قضیه وایسه؟...یعنی چی تا تقی به توقی میخوره همه میگن آزمایشگاه اشتباه کرده...چرا دارین اشتباه آزمایشگاه ها رو برای مردم عادی جلوه میدین؟...این همه تکنسین و کارشناس دارن توی آزمایشگاه ها با دقت تمام کار می کنن که شما نویسنده محترم بیاید بگید آزمایشگاه اشتباه کرده؟...مگه الکیه؟...می دونم که این یه برنامه طنزه و آدمای زیادیو هم سوژه خودش قرار داده،نمی خوام بگم به عنوان یه آزمایشگاهی آدم بی جنبه ای هستم ولی همین یه دیالوگ ساده میتونه چقد رو مخاطب تاثیر بذاره و نفعش رو هم مثل همیشه قشر محترم ...(؟) ببرن : (...بله...احتمالا آزمایشگاه تو جوابا اشتباه کرده وگرنه ...؟!!)

زن یا گوسفند... مساله این است!!

ستاره — Thu, 25 Aug 2011 23:12:59 GMT

من تنهام... تنهایی مثل یه هاله سیاه دورم رو گرفته...من یه همدم میخوام.فقط همین...فکر کن حالا تو این هیرو ویری(!) نگهبانمون ازم خواستگاری کرده!!!!والا این مردا چه اعتماد به نفس کاذبی دارن!!!نمیدونم با چه رویی تونسته...(این شانس گ.... من!!)

خدایا بهت میگم همدم میخوام ولی نه همچین همدمی...!نه حرف زدن بلده،نه آداب اجتماعی بلده.حالا فکر کن این همه تنها باشی اونوقت یه همچین کسی بخوادت.اگه دختر باشی حالمو میفهمی...فقط یه هفته گریه کردم،واسه بخت خشکیده ام !!خداااااااااااااا!!!!!!!!!!!

من میخوام با عشق زندگی کنم.دوست ندارم معامله بشم.اکثر خواستگارای قبلیم دنبال یه زن بودن که اولا کارمند باشه.دوما خوشگل باشه.سوما خانواده خوبی داشته باشه.چهارما...؟؟؟!!! چیز دیگه ای میل ندارین براتون بیارم؟؟!!

مگه میخوای گوسفند بخری؟... یا میخوای خونه بخری؟مگه میشه همه چیو معامله کرد؟ پس عشق چی میشه؟؟؟دوستام رو میبینم که به چه راحتی ازدواج میکنن!!!تعجب می کنم.حاضرم بترشم ولی به همچین ازدواجای مسخره ای تن ندم.

به قول یکی از دوستام الان جوونی بعدا که پا به سن بذاری و هنوز مجرد باشی نظرت عوض میشه.حالا هستیم دیگه،اگه نظرم عوض شد میگم...!

لعنت به تنهایی...

ستاره — Thu, 25 Aug 2011 21:49:03 GMT

همیشه فکر می کردم اگه یه مرده رو از نزدیک ببینم غش می کنم ولی انگار شجاع تر از این حرفام!! باورم نمیشد!! مریض زیر دستمون مرد،به همین راحتی.یه پیرمرد 83 ساله که با زنش اومد.با پای خودش اومد بیمارستان.دوست پرستارم بهش گفت تو تختی که پشت اتاقه بخوابه تا بیاد ازش EKG بگیره.سابقه سه بار سکته داشت.دکتر اومد بالا سرش بهش یه قرص داد.یه کم بعدش زنش رفت بالا سرش.تو این مدت من رو صندلی اتاق پرستاری نشسته بودم.پیرمرد پشت پرده است و من فقط ناظرم.تو شلوغی به مریض ها نگاه می کنم و به دوست عزیز پرستارم که با چه دقت و حوصله ای کار همه رو انجام میده.صدای پیرمرد رو میشنوم که به زنش میگه: منو شهر نبرین.بذار همینجا بمیرم. بعدا فهمیدم آخرین دیالوگش بوده.

من همچنان رو صندلی اتاق پرستاری نشستم که یه صدای خرخر میشنوم.دوستم رو که بالا سر یه مریضه دیگه است صدا میکنم:صدای خرخر میاد.میره بالا سرش و داد میزنه به دکتر بگو بیاد.منم میدوم و دکتر رو صدا میکنم دکتر بیا...

چند دقیقه بعد همه تو اتاق CPR.منه آزمایشگاهی رو چه به این کارها.وقتی تو یه بیمارستان که الان دو ساله درمانگاه شبانه روزی شده فقط یه پرستار و یه پزشک باشن و وقت خوابیدن و غذا خوردن و وقت باز کردن روزه شون رو نداشته باشن من آزمایشگاهی هم باید یه کمکی بکنم.دکتر ماساژ قلبی میداد .دوست پرستارم مشغول راه اندازی دستگاه شوک بود من داشتم دنبال یه رگ خوب واسه آنژیوکت می گشتم.دوست رادیولوژیستم آمبو میزد...

من و خانم X-RAY(دکتر دوست رادیولوژیستم رو اولا به این اسم صدا میزد) حالا کنار ایستادیم و نگاه میکنیم.فکر کنم ده تا شوک به مریض دادن.نبضش برگشت.همه خوشحال.دکتر انتیوبه اش کرد.دوباره نبض رفت.ایندفعه واقعا رفت...مریض رفت.جلوی چشممون.دستگاه EKG فلت رو نشون میداد.(همون خط صاف معروف که یعنی مریض مرد) باورم نمیشد.هنوز صدای خرخرش تو گوشمه.دکتر میگفت بالاخره میمرد چه الان چه یک ساعت دیگه.اینکه بدونی کی دست از تلاش واسه برگردوندن مریض برداری یکی از سخت ترین کارهای پزشکیه.کسی رو محکوم به مرگ کردن سخته...واقعا سخته!!! باورم نمیشد که 2 ساعت احیا طول کشید.انگار همش 10 دقیقه بود.

به همراهاش دوست مامام گفت.فقط زنش بود و بقیه همسایه اش بودن.زنش میگفت ذاکر امام حسین بوده.انقد زنش مظلومانه گریه میکرد که بقیه مریض هایی که زیر سرم بودن همه گریه میکردن.

همه همراهاش رفتن تا فردا بیان جسد رو ببرن.

وقتی جسد رو بستن و همه رفتیم تو آشپزخونه تا یه دفعه سحری بخوریم یه چیزی خیلی ذهنمو مشغول کرده بود...تنهایی....تنهایی...وقتی بمیریم به همین راحتی تنها میشیم...لعنت به تنهایی...لعنت به تنهایی

آناتومی گری رو می بینی؟!

ستاره — Thu, 11 Aug 2011 21:54:38 GMT

چند روزی میشه که سریال آناتومی گری رو از mbc persia می بینم.خیلی سریال قشنگیه.منو یاد روزهای دبیرستانم که خوره ی سریال پرستاران بودم میندازه.همیشه دوست داشتم این سریالو ببینم.خداروشکر!!! من کلا عاشق داستان هایی ام که تو بیمارستان می گذره.از نقش کاترین هیگل خوشم میاد:دکتر استیونز! این زن همه زیبایی های بشر رو با هم داره.خدایا واقعا چقدر وقت گذاشتی واسه طراحی این صورت ها!!!

با دیدن این سریال بازم ته ذهنم شروع میکنه به قلقلک : ستاره همه چیو ول کن و برو پزشکی بخون. آخر از دست خودم دیوونه میشم!!

امروز یه آهنگ خیلی قشنگ گوش دادم

ستاره — Thu, 11 Aug 2011 21:42:20 GMT

امروز بین آهنگ هایی که از دوستم گرفته بودم می چرخیدم یهویی یه آهنگ بدجوری رفت تو دلم.

آهنگ When I Dream At Night مارک آنتونی.خیلی خیلی ازش خوشم اومد.پر از احساس بود!

قبلا هم آهنگای مارک آنتونی رو گوش کرده بودم ازش خوشم می اومد ولی امروز با گوش دادن به این آهنگ مارک آنتونی شد یکی از خواننده های محبوب من.برم بقیه آهنگاش رو پیدا کنم.

یه بار گوشش کن فکر کنم تو هم خوشت بیاد.